ของให้ทวดรหัสและความหนักแน่นที่พึงมี

posted on 02 Jul 2009 23:19 by syetoru

เอาล่ะ ผ่านไปนานมาก อับบ้าง

ทวดรหัสจะรับปริญญาแล้ว

เป็นธรรมเนียมที่เราปี 1 สาย125จะต้องซื้อของขวัญให้ทวดตัวเอง

(125 คือ รหัสนิสิตค่ะ)

ช่วงนี้เป็นช่วงที่ของขวัญปริญญาทำออกมาเกลื่อน

เข้าไปศาลาพระเกี้ยวที ก็แทบจะอยากได้เองซะมากกว่า

บาร์บี้ตัวนั้น....ใส่เสื้อครุย

แบบว่า.....

อะจะบะเฮ้ย!!!!!!

เหมือนของจริงโคตร(อารมณ์ของคนที่ชอบวาดคน

เจอตุ๊กตาสัดส่วนเท่าคน ก็มีหลงใหลเป็นเรื่องปกติ)

เซอร์เวย์อยู่หลายวัน

เลยตกลงปลงใจกับตุ๊กตาหัวโต

แลดูเกือบๆบลาย

น่ารักเกิน ให้ตายเถอะ

มองต่างมุม

โอ้ย~~~ น่ารักอีกแล้ว
อยากได้เอง(ซะงั้น)
คงต้องตกแต่งเพิ่มกันอีกนิดหน่อย
คงไม่ให้ทั้งอย่างนี้

______________________________________________

ช่วงนี้ก็พยายามconnectกับคนในคณะที่เราเคยอยากเข้า

มันเป็นความสุขอย่างหนึ่ง

ที่ได้ไปคุยกับเด็กศิลปกรรม มัณฑนศิลป์อะไรแบบนี้

(แม้จะเป็นมหาลัยอื่น เราก็ไม่หวั่น พยายามเป็นเพื่อนกับเขาให้ได้)

เพราะว่าเราได้เคยเห็นงานของเด็กมหาลัยนั้นๆหรือคณะนั้นๆมาแล้ว

เลยคล้ายๆกับเป็นความ"ปลาบปลื้ม"ไปด้วย

เหมือนเป็น"แฟนคลับ"ดาราสักคน

ปลื้มมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ก็เคยทำเกมเปิดสาย...แล้วเราก็วาดการ์ตูนไป

มีพี่คนหนึ่งบอกว่า

"วาดแบบนี้ทำไมไม่ไปอยู่ครุอาร์ตล่ะ?" ว่าพลางชี้ไปคณะข้างๆ-ครุอาร์ตนั่นเอง(ติดกับนิเทศ)

เราแทบจะถลาไปในบัดดล....
....................

วันก่อนไปมิตติ้งชมรมหนึ่งของมหาลัย

ก็ไปเจอเด็กสินกัม(ศิลปกรรม)คนหนึ่ง

หล่อมากกกกก น่ารักด้วย(แต่ดูแล้ว...sheน่าจะเป็นเพศชาย)

คุยกันไปคุยกันมา....ก็เลยกลายเป็นว่าเขาคือผู้ชายคนนั้น
ที่ออกมาเต้นสันตอนสันโต้ศิลปกรรม-นิเทศศาสตร์
ที่ทาตัวสีฟ้า แล้วเต้นได้ยั่วแบบสุดๆๆ

เรานี่ล่ะ...มองเขาตาค้างเลย(ทั้งๆที่ออกมาหลายคน แต่เราก็จ้องหมอนี่คนเดียว)

ก็ทั้งหน้าตาดี แถมเต้นเก่งขนาดนั้นอ่ะ จะไม่ให้มองได้ไง กรี๊ดดดดด>.<

(แต่ก็ได้แค่มองจริงๆ เพราะเราคงไปสู้รบปรบมือกับผู้ชายคนอื่นไม่ไหว)

เออๆ ตอนนั้นก็ไม่ได้นั่งคุยกันสองคนหรอก

มีรุ่นพี่สินกัมนั่งด้วยอีกคน

ก็เลยถามเรื่องที่สินกัมเชียร์โต้กับDEC ศิลปากรเมื่อหลายอาทิตย์ก่อน

(ไปรู้มาว่าเขาเชียร์โต้กัน....โอ้ว~เป็น 2 คณะขวัญใจที่เคยอยากเข้าเลยนะเนี่ย)

สรุปว่าสินกัม จุฬาก็ยังแรงไม่ตกเช่นเดิม

...นั่นแหละ...

คุยกันไปคุยกันมาก็....

"น้อง...ซิ่วเลย มาอยู่สินกัม มามะ"

และวันนี้...

เราก็เจอพี่ผู้หญิงอีกคนที่วิชาPhoto

อยู่สินกัมอีกแล้วคร้าบบบบบบบบบบบ

คุยกันไปคุยกันมาก็....

"น้อง...ซิ่วเลย พี่ก็ยังซิ่วมา"

คือ......
คำตอบที่เราตอบกลับไป...
มันอาจจะไม่ได้ปฏิเสธโดยตรง
ก็แค่สั่นหัวและยิ้มๆ
เพราะถึงยังไง.................
.....................
..................
.............
...........
........
.....
...
ฉันไม่อยากเจอ GAT PATTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTT~~~
เพราะแค่่Admission ฉันก็sadได้ไปไม่รู้เท่าไหร่
มันวัดอารายยยยยยยยยย วัดอะไร วัดอะไร
ฉันตั้งใจอ่านหนังสือเพื่อเข้าสินกัม กะ ถาปัต ลาดฯ
แล้้วทะมายยยยยยยยยยยยย ปายยยยนิเทศ<<<<4 ปีอ่ะ เอาให้รอดก่อนเหอะ บ่นจริง เดี๋ยวซิ่วจริง

พูดถึงการนี้.....
ก็ขอยินดีต้อนรับน้องๆสู่สนามGAT PATรุ่นแรกค่าาาาาาาาา(นึกถึงพี่พงษ์)
ตบมือออออออ แปะ แปะ แปะ แปะ แปะ

อะๆ ที่ผ่านมา...บ่นเพื่ออะไร
คือ ช่วงนี้ จิตใจก็อ่อนไหวไปตามแรงลม
เลยต้องออกตัวยืนยันถึงความหนักแน่นที่ยังคงหลงเหลืออยู่
อย่างน้อยที่สุด ต้นไม้แห่งความเป็นนิเทศศาสตร์ก็ค่อยๆงอกงามขึ้นในจิตใจบ้างแล้ว
ที่ชอบคณะนี้มากๆ ก็ตรงรุ่นพี่นี่ล่ะ
โคตรจะอบอุ่น(พูดจริง ไม่ประชด)
เราไม่รู้ว่าคณะอื่นเป็นเหมือนเรารึเปล่า?
มันอาจจะเหมือนก็ได้...
แต่ยังไง.......
เราจะทิ้งฝาแฝดเราไปไม่ได้
ผู้ที่พลัดพรากจากกันมาแต่ชาติครั้งก่อน
.........พี่หยก!!!!!!!!
(แต่เราก็หากันจนเจอ
มันนานแค่ไหนที่คอยเธอมา
รู้สึกไหมว่าชีวิตคุ้มค่า
เมื่อมีใครสักคนข้างกาย
เกิดมาเพื่อหาใครคนหนึ่ง
เป็นคนที่ฟ้าสร้างมาตรงใจ
เราต่างรู้โลกมันแสนกว้างใหญ่
แต่มันคงไม่ยากเกินไป
ที่ฉันจะพบเธอ)