admission

เอาล่ะ ผ่านไปนานมาก อับบ้าง

ทวดรหัสจะรับปริญญาแล้ว

เป็นธรรมเนียมที่เราปี 1 สาย125จะต้องซื้อของขวัญให้ทวดตัวเอง

(125 คือ รหัสนิสิตค่ะ)

ช่วงนี้เป็นช่วงที่ของขวัญปริญญาทำออกมาเกลื่อน

เข้าไปศาลาพระเกี้ยวที ก็แทบจะอยากได้เองซะมากกว่า

บาร์บี้ตัวนั้น....ใส่เสื้อครุย

แบบว่า.....

อะจะบะเฮ้ย!!!!!!

เหมือนของจริงโคตร(อารมณ์ของคนที่ชอบวาดคน

เจอตุ๊กตาสัดส่วนเท่าคน ก็มีหลงใหลเป็นเรื่องปกติ)

 

 

เซอร์เวย์อยู่หลายวัน

เลยตกลงปลงใจกับตุ๊กตาหัวโต

แลดูเกือบๆบลาย


น่ารักเกิน ให้ตายเถอะ

 

 

 

 

 

 


มองต่างมุม

 

 

 

 

 


โอ้ย~~~ น่ารักอีกแล้ว
อยากได้เอง(ซะงั้น)
คงต้องตกแต่งเพิ่มกันอีกนิดหน่อย
คงไม่ให้ทั้งอย่างนี้

______________________________________________


ช่วงนี้ก็พยายามconnectกับคนในคณะที่เราเคยอยากเข้า


มันเป็นความสุขอย่างหนึ่ง

ที่ได้ไปคุยกับเด็กศิลปกรรม มัณฑนศิลป์อะไรแบบนี้

(แม้จะเป็นมหาลัยอื่น เราก็ไม่หวั่น พยายามเป็นเพื่อนกับเขาให้ได้)

เพราะว่าเราได้เคยเห็นงานของเด็กมหาลัยนั้นๆหรือคณะนั้นๆมาแล้ว

เลยคล้ายๆกับเป็นความ"ปลาบปลื้ม"ไปด้วย

เหมือนเป็น"แฟนคลับ"ดาราสักคน

ปลื้มมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

 

 

 

 

ก็เคยทำเกมเปิดสาย...แล้วเราก็วาดการ์ตูนไป

มีพี่คนหนึ่งบอกว่า

"วาดแบบนี้ทำไมไม่ไปอยู่ครุอาร์ตล่ะ?" ว่าพลางชี้ไปคณะข้างๆ-ครุอาร์ตนั่นเอง(ติดกับนิเทศ)

เราแทบจะถลาไปในบัดดล....
....................

 

 

วันก่อนไปมิตติ้งชมรมหนึ่งของมหาลัย

ก็ไปเจอเด็กสินกัม(ศิลปกรรม)คนหนึ่ง

หล่อมากกกกก  น่ารักด้วย(แต่ดูแล้ว...sheน่าจะเป็นเพศชาย)

คุยกันไปคุยกันมา....ก็เลยกลายเป็นว่าเขาคือผู้ชายคนนั้น
ที่ออกมาเต้นสันตอนสันโต้ศิลปกรรม-นิเทศศาสตร์
ที่ทาตัวสีฟ้า แล้วเต้นได้ยั่วแบบสุดๆๆ

เรานี่ล่ะ...มองเขาตาค้างเลย(ทั้งๆที่ออกมาหลายคน แต่เราก็จ้องหมอนี่คนเดียว)

ก็ทั้งหน้าตาดี แถมเต้นเก่งขนาดนั้นอ่ะ จะไม่ให้มองได้ไง กรี๊ดดดดด>.<

(แต่ก็ได้แค่มองจริงๆ เพราะเราคงไปสู้รบปรบมือกับผู้ชายคนอื่นไม่ไหว)

เออๆ ตอนนั้นก็ไม่ได้นั่งคุยกันสองคนหรอก

มีรุ่นพี่สินกัมนั่งด้วยอีกคน

ก็เลยถามเรื่องที่สินกัมเชียร์โต้กับDEC ศิลปากรเมื่อหลายอาทิตย์ก่อน

(ไปรู้มาว่าเขาเชียร์โต้กัน....โอ้ว~เป็น 2 คณะขวัญใจที่เคยอยากเข้าเลยนะเนี่ย)

สรุปว่าสินกัม จุฬาก็ยังแรงไม่ตกเช่นเดิม

...นั่นแหละ...

คุยกันไปคุยกันมาก็....

"น้อง...ซิ่วเลย มาอยู่สินกัม มามะ"


และวันนี้...

เราก็เจอพี่ผู้หญิงอีกคนที่วิชาPhoto

อยู่สินกัมอีกแล้วคร้าบบบบบบบบบบบ

คุยกันไปคุยกันมาก็....

"น้อง...ซิ่วเลย พี่ก็ยังซิ่วมา"

 

 

 

 

คือ......
คำตอบที่เราตอบกลับไป...
มันอาจจะไม่ได้ปฏิเสธโดยตรง
ก็แค่สั่นหัวและยิ้มๆ
เพราะถึงยังไง.................
.....................
..................
.............
...........
........
.....
...
ฉันไม่อยากเจอ GAT PATTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTT~~~
เพราะแค่่Admission ฉันก็sadได้ไปไม่รู้เท่าไหร่
มันวัดอารายยยยยยยยยย วัดอะไร วัดอะไร
ฉันตั้งใจอ่านหนังสือเพื่อเข้าสินกัม กะ ถาปัต ลาดฯ
แล้้วทะมายยยยยยยยยยยยย ปายยยยนิเทศ<<<<4 ปีอ่ะ เอาให้รอดก่อนเหอะ บ่นจริง เดี๋ยวซิ่วจริง


พูดถึงการนี้.....
ก็ขอยินดีต้อนรับน้องๆสู่สนามGAT PATรุ่นแรกค่าาาาาาาาา(นึกถึงพี่พงษ์)
ตบมือออออออ  แปะ แปะ แปะ แปะ แปะ

 

อะๆ ที่ผ่านมา...บ่นเพื่ออะไร
คือ ช่วงนี้ จิตใจก็อ่อนไหวไปตามแรงลม
เลยต้องออกตัวยืนยันถึงความหนักแน่นที่ยังคงหลงเหลืออยู่
อย่างน้อยที่สุด ต้นไม้แห่งความเป็นนิเทศศาสตร์ก็ค่อยๆงอกงามขึ้นในจิตใจบ้างแล้ว
ที่ชอบคณะนี้มากๆ ก็ตรงรุ่นพี่นี่ล่ะ
โคตรจะอบอุ่น(พูดจริง ไม่ประชด)
เราไม่รู้ว่าคณะอื่นเป็นเหมือนเรารึเปล่า?
มันอาจจะเหมือนก็ได้...
แต่ยังไง.......
เราจะทิ้งฝาแฝดเราไปไม่ได้
ผู้ที่พลัดพรากจากกันมาแต่ชาติครั้งก่อน
.........พี่หยก!!!!!!!!
(แต่เราก็หากันจนเจอ
มันนานแค่ไหนที่คอยเธอมา
รู้สึกไหมว่าชีวิตคุ้มค่า
เมื่อมีใครสักคนข้างกาย
เกิดมาเพื่อหาใครคนหนึ่ง
เป็นคนที่ฟ้าสร้างมาตรงใจ
เราต่างรู้โลกมันแสนกว้างใหญ่
แต่มันคงไม่ยากเกินไป
ที่ฉันจะพบเธอ)

 

 

เราอาจจะบอกไม่ได้ว่าเราจะผ่านmassไหม?
แต่เราจะพยายามเต็มที่เพื่อให้ได้อยู่ที่นี่ต่อ
และดื่มด่ำกับการเป็นแฟนคลับคณะ(เกี่ยวกับ)ศิลปะต่อไป
ลั้นลาๆๆๆๆๆๆๆ

 


บางครั้ง...การมองปลาจากนอกตู้ปลา
มันอาจจะสวยงามกว่าการเข้าไปว่ายน้ำในตู้นั้นเอง

ติดนิเทศฯ จุฬา เย้ๆๆๆ

posted on 09 May 2009 14:37 by syetoru in CG

ในที่สุดผลก็ประกาศสักที

แอดติดคณะ นิเทศฯโว้ยยยยยยยยยยยยยยยย
(บ้าบอ)

กะให้หล่นมาศิลปกรรม.....ก็คะแนนดันถึงอีก

(เลือกนิเทศเพื่อพ่อแม่)

ดีแล้ว ดีกว่าแอดไม่ติด

แต่ไม่เป็นไรหรอก....เรามันสาขา"ประยุกต์ศิลป์"อยู่แล้ว
(เรียนอะไรก็ช่าง ประยุกต์เข้าหาการวาดรูปได้หมด)

ก็ไม่ได้มั่นใจ 100 %ว่าต้องเรียนได้
แต่ต้องพยายามแน่นอน
ไม่มีอะไรง่ายแน่
(รู้สึกเหมือนกำลังเดินขึ้นเขียง)

สรุปแล้ว.....ชีวิตเรา หวังอะไรก็ไม่ได้อย่างนั้น
อะไรที่ไม่หวัง มันก็ได้อยู่นั่นล่ะ

แล้วก็ทำรูปลาน้องๆไว้ ไปแปะที่บอร์ดโรงเรียน

ต้นราชพฤกษ์คือต้นที่สวยงามที่สุดในประเทศไทย
ชอบที่สุดในโรงเรียน
เลยเอามาไว้ข้างหลัง

ท้องฟ้า ได้วิธีทำมาจากพี่ARES  ขอบคุณมากค่ะ
(พี่ARESค่ะ บ๊ายบาย ลาดกระบังค่ะT^T)